Jonneke in Tanzania: Het paradijs

Ik ben in de hemel op aarde geweest. Echt waar.

Na dá-gen regen, hadden we de gok gewaagd om toch een auto te regelen om ons zondag naar Udzungwa Mountain Park te brengen. Robin en Anna Mirra vertrekken namelijk volgende week, dus het was nu of nooit. Voor hen in ieder geval.

We hadden geen betere dag kunnen uitkiezen. De regen was gestopt, de wegen weer redelijk droog, en het was de helderste dag die ik tot nu toe hier heb meegemaakt. Dat beloofde dus een prachtige tocht en een geweldig uitzicht.

Zondagochtend, half 8, begon onze reis naar het park in een krakend, piepend, vast-en-zeker-APK-afgekeurd busje, met als chauffeur onze touroperator Santiago. Door de regen zaten er erg veel kuilen in de weg, dus het was niet een erg comfortabele rit, maar we arriveerden toch binnen 1,5 uur bij de ingang van het park. Na betaling hebben we als opwarmertje het Prins Bernhard trail gelopen. Zo genoemd omdat het park in 1992 door onze eigen prins Bernhard is geopend. Dit pad was maar 1 kilometer, en eindigde bij een kleine waterval. Dit vonden we al helemaal fantastisch, maar we werden uitgelachen door Santiago en Godfrey, onze gids in het park. Dit was nog niks vergeleken met de 'echte' wandeling die we zouden doen, vertelden ze ons.

En gelijk dat ze hadden! De 'echte' trail was 6,2 km, het Sanje Waterfall Trail. We moesten voor dit trail nog een stukje rijden met de auto, en daarna een stuk lopen voor we echt bij de ingang van het park waren. Al voor we het park echt ingingen, waren we aan het oh-en en ah-en over het prachtige uitzicht over de vlakte naast de berg. Wederom werden we uitgelachen door Godfrey: dit zou nog maar de 'small view' zijn. Nou, dat beloofde wat!

Het was een gemiddeld warme dag, 25 tot 30°C, met zo nu en dan een wolkje. En dat berg op. Dus puffend, steunend, en voortdurend genietend en oh-end en ah-end, liepen we die berg op. We stopten regelmatig bij verschillende bomen, die voor houtkap zijn bedoeld, of geneeskrachtige of giftige eigenschappen hebben. Zo zijn we de boom tegengekomen die alles geneest (behalve aids). Robin, die suikerziekte heeft, heeft daar wat van meegenomen. Of wat dacht je van de viagra-boom? Er was ook een boom die miskramen opwekte, stof voor de filosofische discussie of dat nou een medicinale of giftige boom is.

Ondertussen werd het geluid van stromend water steeds harder. Na een 'hoekje' om te zijn gegaan, zagen we aan de overkant van een vallei het einddoel van de tocht: de 230-meter-hoge Sanje Waterfall. Prima plek om wat te drinken en te eten en om van het uitzicht te genieten! Overal waren vlinders, en cicades, en je hoorde voortdurend het geluid van de waterval. Idyllisch!

Maar we waren er nog niet! Het einddoel was namelijk de top van die waterval. Dus we liepen weer verder, bergop. We kwamen nog een prachtige zwart-met-rode-poten miljoenpoot tegen. Ook hebben we, als echte apen, geslingerd aan een liaan (of als Tarzan, Daan?). We liepen langs een groepje White Colobus apen, en zagen een aantal vlinders die alleen in Udzungwa National Park voorkomen. Een hele stoet aan mieren liep van een termietennest terug naar hun eigen kolonie, om daar de meegebrachte termieten op te peuzelen. We hebben, geneeskundestudent waardig, gegiecheld over Testicle Fruits. En ondertussen zagen we door de bomen de 'small view' steeds groter worden, naarmate we hoger klommen.

Godfrey hield ons op de been door ons telkens te vertellen dat we er 'bijna' waren. Na wat voor ons gevoel een eeuwigheid-en-een-beetje duurde, waren we er dan eindelijk: de top. Vanaf een rots, boven de waterval (het water stroomt in een halve cirkel om de rots heen voordat 't naar beneden stort), heb je de 'big view': je kunt ki-lo-meters ver kijken. En omdat het super helder was, konden we alles fantastisch goed zien. De bergen in de verte, het dorpje aan de voet van de berg, de vlakte daartussen, riviertjes, wegen... En dat alles gekaderd tussen de bomen en lianen die op de bergrug groeiden, met het eeuwige gedonder van de waterval op de achtergrond. Zo ongelooflijk móói. Een plek dat 'Snicker Moment'-waardig is (een begrip in onze familie, dat ik heb geïntroduceerd aan David, Lara, Robin en Anna Mirra): na een lange inspanning op een mooi uitzichtspunt een snackbar eten, volledig opgaand in de omgeving. En 't was het beste Snicker Moment ooit!

Onze wandeling was echter nog niet afgelopen. Na een eeuwigheid genieten, zijn we nog wat verder naar boven gelopen, naar twee kleinere watervallen. Aan de voet van de derde waterval, die 70 meter hoog is, konden we zwemmen. Iets minder idyllisch dan verwacht (het water was koud, er waaide een harde wind veroorzaakt door het vallende water, de stroming was sterk, en je kreeg voortdurend slokken water in je mond en en stuifwater in je ogen), maar alsnog Efteling- of sprookjeswaardig. Drijvend op m'n rug in het water, terwijl ik naar de waterval lag te kijken, bedacht ik me dat ik toch wel enorm veel geluk heb: zwom ik daar, in Afrika, aan de voet van een waterval, in een prachtig park, omgeven door vrienden, tijdens een coschap. Wat kun je nog meer wensen? Hoe vaak kun je dat in je leven doen? Hoeveel mensen kunnen zeggen dat ze dit gedaan hebben? Ik zwom verdorie gewoon aan de voet van een waterval!

Na een veel te korte tijd hebben we ons weer omgekleed en zijn we teruggegaan. We hebben van een late lunch genoten op het 'big view' uitzichtspunt en zijn daarna in een kwart van de tijd die het kostte om naar boven te gaan naar de voet van de berg gelopen. Vervolgens zijn we 1,5 uur door elkaar geschud in 't busje, waarna we moe maar zéér voldaan aankwamen in het guesthouse. Daar werden we verwend met het lekkerste avondeten wat we tot nu toe gehad hebben (gekruide groenten gewikkeld in omelet-achtige flensjes), om vervolgens ons bed in te duiken.

En vandaag ben ik jarig! Dankzij een gebroken nacht en een stevige verkoudheid - die gelukkig pas vannacht is komen opzetten - heb ik een erg krakkemikkig begin van m'n 26e jaar. Maar dat mag de pret niet drukken: vanochtend is er voor me gezongen en heb ik op een echte verjaardagsstoel-met-ballonnen mogen zitten. Verder stromen de verjaardagswensen binnen en heb ik een aantal cadeautjes en kaartjes mogen uitpakken. En ik vier m'n verjaardag in Tanzania! Hoe geweldig is dat? Vanmiddag eten we, zoals het een 25-jarige betaamd, friet, koekjes, chips en pannenkoeken. Want stiekem blijf je altijd een beetje kind.

Lieve iedereen, dit verhaal is alweer veel te lang, dus ik brei er weer een eind aan. Hieronder nog wat foto's, zodat jullie - op afstand - kunnen genieten van het paradijs. Liefs!