Deze week hadden David en ik besloten om weer lekker naar de algemene kinderafdeling te gaan. De Neonatal Ward begon z'n (emotionele) tol te eisen. Deze week was tevens een 'vakantieweek': op maandag werd er herdacht dat er een belangrijk persoon was overleden (ofzo, ik snapte het niet helemaal), en woensdag werd het islamitische offerfeest gevierd. Hierdoor werd de dinsdag ook als een vrije dag gezien. Dit betekende dat alles wat meer polepole (= langzaam) werd gedaan, maar ik was elke vrije dag weer positief verrast dat alle interns uiteindelijk kwamen opdraven.
Ik ben deze week een aantal keer een kleine discussie met een paar interns aangegaan. Want waarom kan dit kind niet naar huis? Antibiotica mee, en hopsakee! Beter voor hun financiële situatie, en waarschijnlijk beter voor het kind. En waarom wordt het gewicht soms niet goed bijgehouden bij ondervoede kindjes? Hoezo krijgen ze niet altijd de juiste medicatie? Ze geven hier ook vaak de moeder de schuld over het feit dat ondervoede kinderen niet goed aankomen, maar dit komt omdat het ziekenhuis geen F-75 (= speciale voeding voor ondervoede kinderen) heeft, en de ouders daarom zelf een imitatie-voeding moeten maken. Er wordt hen echter niet uitgelegd waaróm en op welke manier dit moet gebeuren. Dit is een taak van de verpleegkundigen, maar ik vraag me ten zeerste af of zij weten hoe F-75 gemaakt moet worden... Ik heb dr. Emmanuel er in ieder geval van kunnen overtuigen dat hij tegen de ouders moet zeggen dat zij aan de verpleging vragen hoe ze de juiste voeding moeten maken. Hij staat erg open voor al mijn vragen en suggesties, net als de andere interns. Nu misschien de verpleging nog een lesje 'hoe maak ik F-75?' geven. En zorgen dat de artsen elke dag het gewicht bepalen én dat er dan wordt uitgerekend hoeveel voeding het kind elke 3 uur moet krijgen. Dit gebeurt helaas nog niet altijd.
Maandag heb ik een kindje opgenomen op de Neonatal Ward (jaja, zeg maar niks, op dag 1 al m'n voornemen daar niet te komen verbroken), met een gigantische huidinfectie. Zo ongelooflijk zielig. Ze had zichzelf helemaal hees gehuild, maar ik snap helemaal waarom: haar hele rug was vuurrood, en op haar kin, kaak en in haar liezen zaten talloze puistjes en cystes. We zijn begonnen met antibiotica, en hopelijk komt ze er weer bovenop. Helaas kon haar moeder niet voeden in verband met een borstontsteking, maar Lizzy heeft kunstvoeding gekocht, dus hopelijk krijgt ze nu een beetje voedingsstoffen binnen.
Woensdag had ik samen met dr. Emmanuel een klein 8-maanden-oud ventje gezien. We hebben hem gediagnosticeerd met niet goed behandelde malaria en een erge bloedarmoede. Na overleg hadden we besloten om hem geen antibiotica te geven: hij had geen hoge koorts, was alert, had geen aanwijzingen voor een lokale infectie en hij was niet ernstig ziek/kritiek. Wel waren we begonnen met anti-malaria middelen en kreeg hij een bloedtransfusie. Donderdag zaten we in de overdracht, toen de ouders hem op de 'onderzoeksbar' legden. Dood. Van een zwak, maar alert en absoluut niet doodziek kind (hij speelde met m'n stethoscoop en hield m'n handen vast toen ik hem liet zitten om hem te onderzoeken!), naar een dood kind. Zonder een verhaal daartussenin. Ik voelde me vreselijk schuldig: had ik dit kunnen voorkomen? Er ontstond een levendige discussie (onder andere over het nut van antibiotica starten, waar dr. Emmanuel en ik niet voor hadden gekozen), waardoor ik me alleen nog maar meer schuldig voelde. Na de overdracht ben ik in huilen uitgebarsten. Want alhoewel ik er ook nu nog van overtuigd ben dat ik de goede keuzes heb gemaakt, twijfelde ik toch heel erg aan mezelf. Ik had het even helemaal gehad met dit ziekenhuis, en dode kinderen en Afrika in het algemeen. Gelukkig had ik David, die kon me troosten. En kwamen we Birgit, de Duitse kinderarts, tegen.
Zij heeft me gerust weten te stellen: antibiotica hadden niet geholpen bij dit ventje. Daarnaast hebben we met haar een heleboel geregeld voor onze reanimatie presentatie: we hebben hem doorgesproken, samen met de aangepaste flowchart die David en ik hadden gemaakt. We hebben data vastgelegd met de verpleging én de interns. We hebben de locatie gereserveerd. We gaan het écht doen: volgende week geven David en ik in ieder geval drie presentaties, waarna we naar het skills lab gaan om iedereen te laten oefenen op poppen. We gaan er (hopelijk) voor zorgen dat de opvang van pasgeboren baby's beter gaat verlopen. Dat wij straks niet meer gebeld hoeven te worden door Lara, maar dat de verpleging en de interns het zonder onze hulp kunnen. Dat we straks naar Nederland terugkeren met het idee dat we op afstand nog steeds levens redden door de kennis die we hebben overgedragen.
En dat voelt goed. We gaan niet alleen baby's (en poppen) reanimeren. Ikzelf was ook weer een beetje 'gereanimeerd' door deze vooruitgang. Uiteindelijk is dit hetgeen dat ik moet onthouden, en is dit hetgeen dat - hopelijk - een lang(er) effect heeft op de gezondheidszorg hier.
Zo zijn we alweer halverwege ons coschap hier. Met ups en downs, lachen en tranen. Ik ben blij dat ik dit mag meemaken, en dat ik dit mag meemaken met David en Lara. Dit weekend gaan we er lekker tussenuit: naar Mikumi National Park. Maar dat is voor een volgende blog.
Tutaonana!
P.S.: Donderdag schrijven, vrijdag online zetten betekent dat er natuurlijk altijd nog iets gebeurt in de tussentijd. Vandaag - vrijdag - hebben we nog met succes twee pasgeborenen gereanimeerd/opgevangen, gebruik makende van 'ons' stroomdiagram. De één ligt opgenomen op de Neonatal Ward, want 'ie gaat nog niet heel lekker. Hopelijk gaat 't snel beter met 'm... Met de ander gaat het fantastisch! Dat was sowieso een bijzondere opvang: ik stond erbij om het kind op te vangen tijdens een keizersnede, wat hiervoor nog (bijna) nooit gebeurd is. Dankzij/via Lara worden we nu op de hoogte gebracht van spoedsectio's.
En verder! David had voorgesteld, aan de hand van de overdracht van donderdag (met dat jochie...), om na de ochtenvisite briefjes te geven aan de intern 'on call', met daarop de namen van kritieke patiënten, die sowieso nog moeten worden nagekeken. En vandaag liet dr. Praygod ons trots een briefje zien met daarop de ernstig zieke patiëntjes van de Neonatal Ward! Heerlijk om te merken dat er serieus naar ons geluisterd wordt, en 't is ook een echte overwinning voor David! :-)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten