OK, ik heb jullie veel te lang in spanning laten wachten. Sorry. Want jullie wachten natuurlijk al twee weken op het nieuws van de jurken die we lieten maken. Ze waren, in één woord, afgrijselijk. Niet te filmen gewoon. Gedrochten van heb ik jou daar, soepjurken xxl, met een hoge hals, geen taille, en te lange lengte. Absoluut niet zoals mijn voorbeeldtekening.
Omdat de jurken niet erger konden worden, besloten we om er zelf maar mee aan de slag te gaan. Een knip in de hals: hopsakee, we hadden een mooie - wat diepere - v-hals. 10 centimeter van de onderkant af. Mouwen eraf getornd. En als kers op de taart: een riem, om die taille toch wat vrouwelijker te maken. Het resultaat, alhoewel nog steeds niet echt 'Westers waardig', was uiteindelijk stukken beter dan waar we mee begonnen. Prima om een avondje aan te hebben naar een bruiloft.
Want ja, daarvoor hadden we die jurken natuurlijk laten maken. En 't was me toch een goede avond! Alleen de locatie is al bijna een hele blog waard: een gigantische zaal met overal lampjes, glitters, kanten vlaggetjes, tule, roze en zilver en wit, neprozen, en een groot podium voor het bruidspaar met alles wat in de zaal aanwezig was in het kwadraat. De stoelen voor de genodigden stonden in rijen, gericht naar het podium. Aan de zijkanten van het podium stonden tafels en stoelen voor de familie van het bruidspaar. Wij kregen de ereplaats: vooraan, op stoelen die óók nog eens een plastic hoes hadden. Dit gaf een prachtig uitzicht over het hele gebeuren, maar ook een zwetende bips en een spotlight voor de video die werd gemaakt van het hele gebeuren. Voortdurend werd de camera, met een gigantische grote lamp daarop gemonteerd, op ons gericht. Je kon zien wat er werd gefilmd via een groot dia scherm, dus dit zorgde voor redelijk wat ongemakkelijke momenten.
De avond begon met de aankondiging en aankomst van Nestory's familie. Al dansend liepen ze naar voren, waarna ze nog even hun danskunsten lieten zien. Daarna kwam de familie van de bruid al dansend richting podium. Daar aangekomen werden ze begroet door de familie van Nestory, en werd er wederom gedanst. Na verloop van tijd kwam heel de zaal naar voren, en ook wij konden het niet laten om even lekker mee te hopsen en te billen-schudden. Vooral Lara was hier goed in, en er ontstonden meerdere keren dance-offs tussen de wazungu en de Tanzanianen. Heerlijk!
Hierna was het tijd voor het bruidspaar en hun entourage: bruidsmeisjes en -jongens en een hele fanfare ontbraken niet aan de festiviteiten. Blijkbaar moet alles dansend worden gedaan, want ook deze groep kwam al swingend naar voren. First order of business: de taart aansnijden. Er waren drie taarten: één voor het nieuwe echtpaar, de andere twee voor de families van het bruidspaar. De bruid bracht al dansend de taart naar de familie van Nestory, en bood deze op haar knieën aan. Nestory, aan de andere kant, mocht de taart gewoon - dus uiteraard wel al dansend - aanbieden, en de familie van de bruid deed heel eerbiedig naar hem toe. We weten dus wel hoe de rolverdeling hier geregeld is...
Daarna was het tijd voor de toast: drie flessen champagne werden gezegend door de eregasten - wij - en de familie van het bruidspaar. Vervolgens was het een wedstrijdje 'wie kan de kurk het hoogst laten schieten?' en kwam iedereen (natuurlijk al dansend) glaasjes klinken met het bruidspaar. 500 gasten, dat duurt wel even!
Gelukkig was het daarna etenstijd, want het was al half 11 en onze buiken rommelden een beetje. Handjes wassen, bordje vol gestapeld met eten (twee soorten rijst, aardappels, pasta, drie sauzen, salade, vis en twee soorten vlees én een watermeloen) en met de hand eten: the true Africa experience! Ondertussen werden we he-le-maal gek van Enrique Iglesias die tot 10x toe herhaald werd door de DJ, maar goed, lekker was het wel!
Na het eten en de speeches kwam het meest bizarre van de avond: de cadeaus. In een grote sliert kwamen telkens weer andere groepen - oneindig veel groepen - cadeautjes aanbieden aan het bruidspaar. Al dansend toonde ze aan hen en aan ons wat ze gekocht hadden: kanga's, doeken, schaaltjes, kommen, blousjes, stropdassen, een matras, lakens, kussenslopen, ... Het hield maar niet op! Opvallend was hoe ongelooflijk stoïcijns - chagrijnig, bijna - het bruidspaar hieronder was. Er kon gedurende de receptie bijna geen lachje af.
Maar goed, niet alleen het bruidspaar verdiende cadeautjes. Ook Nestory's moeder en zus, en de moeder van de bruid werden overgoten met doeken, dekens, lakens en kanga's terwijl ze op een plastic stoel zaten en al even nors keken (als het al niet norser was) als het kersverse bruidspaar. Je zou toch verwachten dat dit een vrolijke aangelegenheid zou zijn! Maar eigenlijk waren met name de gasten vrolijk en blij. Nestory zag denk ik met elke minuut meer Tanzaniaanse shillingi uit z'n zak weg sijpelen.
Tijdens het foto moment - waarbij iedereen ook nog even de gelegenheid aangreep om over de microfoon te vragen hoe het met iedereen ging en er reclame werd gemaakt voor alle mensen die aan de bruiloft hadden meegewerkt - hadden wij er genoeg van. Blijkbaar was het enige dansmoment aan het begin van de avond geweest, en we hadden geen zin om iedereen individueel voor het bruidspaar ze zien knielen voor een foto (uiteraard met een uitgestreken gezicht). Nestory had vervoer terug geregeld, dus uiteindelijk waren we zo thuis.
Wat een ervaring! Ik heb er volop van genoten, van de kitscherige locatie tot de chagrijnige gezicht, van de muziek tot de cadeau-parade. Het was he-le-maal fantastisch!
Van zaterdag op zondag had ik een korte nacht: we sliepen rond 2 uur, en werden iets voor half 6 wakker om Robin en Anna Mirra uit te zwaaien (waarna ik de slaap niet meer kon vatten). Hun tijd in Ifakara zat er namelijk alweer op. Toch raar om ze weg te zien gaan, want we zijn in de afgelopen vier weken goed bevriend geraakt met hen, en we hebben heel wat heftige en mooie dingen samen beleefd. Wel zijn er weer nieuwe buitenlandse studenten aangekomen: Lizzy, uit Duitsland, versterkt nu ons team op de kinderafdeling, en Maarten, uit Leiden, gaat samen met Lara bevallingen geleiden op de Labor Ward.
Anyway, dat was m'n weekend! Want zondag hebben we niet veel meer gedaan dan zitten, lezen en rusten. Op naar een nieuwe week in het ziekenhuis! En voor deze blog: op naar de foto's!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten