Twee keer goed nieuws, één keer slecht nieuws: het meisje van vorige week - met de longontsteking - is vrijdag naar huis ontslagen. Nog altijd doodsbang voor ons, maar wel weer (bijna) beter! We hebben haar uitgezwaaid, en d'r vader had een lach van oor tot oor, zo blij was 'ie. 'Ons' reanimatie jochie doet het ook goed: hij is levendig, hij drinkt goed, en hij is niet ziek. Heerlijk! En het reanimatie-meiske... Die heeft het helaas niet gehaald.
Of, nou ja, helaas... Ik voel me er erg dubbel over. Ik heb me de afgelopen dagen talloze keren afgevraagd of we zo lang met haar reanimatie zijn bezig geweest voor haar, of voor ons. Want als je een roze baby hebt, met een kloppend hartje, dat 'alleen maar' niet ademt, dan is het heel, héél, heel lastig om de beslissing te nemen dat je stopt met beademen. Dus zijn we voor ons eigen geweten doorgegaan met reanimeren, of dachten we haar een reële kans op een goed leven te kunnen geven? Ik ga er denk ik nooit achter komen. 't Heeft me in ieder geval al een aantal onrustige nachten bezorgd. Ik heb er - gelukkig - wel op een rare manier vrede mee dat ze is overleden: dit poppeke had anders waarschijnlijk een erg zwaar (gehandicapt) leven gehad.
Maar goed, het leven - ons leven, althans - gaat door. En we hadden na een zware week in het ziekenhuis was ontspanning nodig. Mede daarom, en omdat we zijn uitgenodigd voor de bruiloft van Nestory - de 'communications director' in het ziekenhuis - (en we dus stof moesten kopen voor een bruiloft-waardige jurk), zijn we zondag naar de markt in Ifakara gegaan.
Wat was dat leuk, zeg! Overal eten, en kleren, en stof, en kruiden, en indrukken. Overal 'echt' Afrika. We vonden redelijk snel leuke Afrikaanse stofjes voor iedereen. En dan begint het Grote Afding Spel. Er wordt aan ons natuurlijk een veel te hoge prijs gevraagd, waar wij het natuurlijk niet mee eens zijn, maar om het dan wel eens te worden over een prijs met de verkoper... Da's niet zomaar geregeld. We zijn er nog niet echt heel goed in, dus veel ging er niet van de prijs af. We zijn daarom maar doorgelopen, en hebben onze afding-talenten verbeterd door de ingrediënten voor guacamole te kopen (hmmmmm!). Omdat we de stoffen niet uit ons hoofd konden krijgen, en we toch echt wel stof nodig hadden voor de bruiloft, zijn we weer teruggegaan naar het stoffen winkeltje. Met veel gepraat, en lief kijken, en ge-hapana, en ge-alsjeblieft, hebben we uiteindelijk de prijs weten te verlagen van 105.000 shillingi naar 75.000 shillingi (oftewel €37,50, oftewel €12,50 per lap stof; die van mij was ruim 5 meter, dus dat is 'n zeer goede prijs!). Als we Beatrice hadden gehad was het waarschijnlijk nog minder geworden, maar goed, we mogen niet klagen!
Stof verandert niet zomaar in een jurk, dus next order of business: een kleermaker vinden! In een klein huisje/hutje vonden we een mannetje met 'n naaimachine, die een aantal woordjes Kiingereza sprak. Met verder nog een paar woordjes Swahili, wat handen- en voetenwerk, en veel gelach, hebben we ongeveer duidelijk gemaakt wat we wilden (het hielp dat ik al 'n tekening had gemaakt) en heeft de kleding-man onze maten opgenomen.
Al onze informatie werd op hetzelfde blaadje geschreven, met onze 'namen' erbij geschreven (Robin werd Hubeni, Lara veranderde in Rala, en mijn naam werd plots Yunica). De stoffen werden genummerd, en hopelijk - fingers crossed! - wordt de goede lap stof aan de correcte maten/naam gekoppeld. En hopelijk zijn de jurkjes leuk genoeg om aan te doen naar een bruiloft... Het naaien kost maar €7,50, dus als het niet past, is dat absoluut geen ramp. En anders, als het wel past, hebben we alle drie een leuke, unieke, perfect passende jurk voor €20..!
Ik hou jullie op de hoogte! Voor nu, zoals altijd, nog wat foto's van onze avonturen.
Tutaonana!
P.S.: Mam, ik heb al wat peulen voor je gevonden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten