Afgelopen zaterdag nam Beatrice - de secretaresse van de communications director en ons contactpersoon in het ziekenhuis - ons mee naar... Nou ja, de titel zegt het al: de brug van Ifakara. Wat er zo bijzonder aan is? Dat kon ze niet precies uitleggen. Oh well, we zouden het wel zien. En een uitstapje is altijd leuk!
Zaterdagochtend vertrokken we dus richting de brug. In een soort van tuk-tuks, maar dan heten ze anders. Halverwege werden we gestopt door de politie, en de chauffeur in 't wagentje met David, Beatrice en Anna Mirra (één van de reddende engelen van vorige keer), vergat z'n handrem. Dus door een heroïsche daad van David - hij greep het stuur van het langzaam wegrijdende karretje - konden we alsnog doorrijden naar de brug, in plaats van dat we linea recta terug moesten naar het ziekenhuis. (Maar ik overdrijf, het was niet zo'n ramp.)
Die brug... Tja, hoe zal ik het zeggen? Die brug was nogal een anti-climax. Die brug was zelfs nog niet af. Die brug was stiekem een half afgebouwd stalen skelet. Op dit moment gaat er nog continu een pondje heen en weer om mensen de rivier over te helpen. Goed, voor de Tanzanianen is die brug wel bijzonder, want die brug is nieuw en spannend, en zoiets kennen ze in Ifakara niet. Dit wordt de enige, echte Ifakariaanse brug. Als 'ie af is.
Beatrice vertelde dat ze had gehoopt dat er krokodillen in het water zouden liggen die we konden bekijken, en dat ze ons mede daarom had meegenomen naar deze brug-in-spe. Helaas waren ee geen krokodillen te zien. Er waren echter wel boten! Dus wij kwamen natuurlijk meteen op het idee om een bootje te huren en die krokodillen (en mogelijk nijlpaarden) op te zoeken. Gelukkig dat we Beatrice hadden! Die heeft heel hard voor ons afgedongen, zodat we in plaats van €10 per persoon, nu €2 per persoon betaalden voor een boottocht van ongeveer 1,5 uur!
Krokodillen en nijlpaarden hebben we niet gezien, wel de fantastisch mooie omgeving, en een heleboel vogels (pap en Thijs: onder andere roofvogels, bijeneters, ijsvogels en reigers!). Ook waren er overal vissers, en op de oever liepen Masai met hun kuddes koeien. 't Was echt een fantastische tocht! En wat roeien die mannen hard, zeg! De stroming was erg sterk, dus dat was hard werken... En dat voor €10...
We werden aan het einde van de tocht afgezet aan de andere kant van de rivier, waar niet zoveel te doen bleek te zijn. We hebben daarom het pondje gepakt, om daarna onze tuk-tuks - of hoe ze dan ook heten - te bellen, zodat ze ons konden ophalen. Nummer 1 was er vrij snel, maar nummer 2 wilde maar niet komen. Na veel boze telefoontjes, en een - terecht - boze chauffeur nummer 1, hebben we uiteindelijk een jeep kunnen regelen die ons naar ons hostel terug kon brengen (uiteraard hebben we nummer 1 wel betaald! Hij was wel gekomen, en dat mag beloond worden. En bovendien, we kunnen wel 4000 Tanzaniaanse shilling missen ;-) ). Onderweg kwamen we nummer 2 nog tegen, maar die hebben we genegeerd.
Beatrice heeft ook de dag van haar leven gehad: ze heeft voor het eerst in haar leven op een boot gevaren en ze heeft m'n haar mogen doen (ze vindt ons haar echt prachtig, en kon er maar niet van afblijven). Ze heeft zich verder continu verbaasd over alle rare 'mzungu dingen': over het feit dat we kunnen verbranden - en daarom zonnebrand smeren -, over het feit dat we geen malaria hebben in Nederland, over het feit dat we allemaal leren zwemmen op school, over het feit dat ons haar 1-1,5 cm per maand groeit en dat ik het alleen verzorg met shampoo.. Erg grappig om dat allemaal aan haar uit te leggen!
En toen waren we weer terug! We hadden de beroemde brug gezien! Moe en voldaan hebben we gedouched, gegeten en lekker ge-pumzika-d (uitgerust). En dat pumzika-en hebben we ook lekker de hele zondsg gedaan. Even opladen voor de aankomende week in het ziekenhuis :-)
Geen blogpost compleet zonder foto's, natuurlijk, dus geniet hieronder van de fantastische brug en de omgeving van Ifakara!
P.S.: Ik heb gisteren ook al een blog geplaatst! Dus als je zin hebt kun je die ook nog lezen, als je dat al niet gedaan hebt :-)
P.P.S.: Vanochtend hoorden we over de aanval/gijzeling in Kenia, en alhoewel Ifakara erg ver weg is van Nairobi, wil ik hierbij toch heel even zeggen dat er hier helemaal niks aan het handje is. Geen reden tot zorgen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten