Na een lange reis zijn we zaterdagmiddag aangekomen in Ifakara. Wat een avontuur is het nu al!
Maar laten we bij het begin beginnen. Donderdagavond zijn wij - Lara, David en ik - op het vliegtuig gestapt. Ik in business class, vanwege punten van papa en mama die per se op moesten. Heerlijk luxe, met meteen een drankje. Wel een chagrijnige amerikaanse man naast me, voor wie niks goed was, maar goed, behalve dat 'ie m'n armrest bezet hield verder geen last van gehad. Heerlijk gegeten, en ik heb redelijk kunnen slapen. Bij het landen op de luchthaven van Nairobi had ik een prachtig uitzicht op de Kilimanjaro. Na een korte overstap op het redelijk chaotische vliegveld van Nairobi (althans, wat ervan over is, na de brand hebben ze nu tijdelijke barakken...) hadden we nog een korte vlucht te gaan naar Dar-es-Salaam. Het was tegen die tijd goed licht geworden, en omdat ik aan het raam zat, heb ik fantastisch van het Afrikaanse landschap kunnen genieten. We vlogen vlak langs de Kili, met in de verte ook nog Mount Meru. Man, wat indrukwekkend is dat! Ik heb een aantal keer tegen mezelf gezegd, 'fuck, pap, wat ben jij cóól!', want ik heb de Kili nu gezien, hij heeft 'm in februari ook daadwerkelijk beklommen!
De aankomst in Dar-es-Salaam verliep heel voorspoedig: we waren in no-time door de douane, en de bagage was er ook snel. Daarna moesten we ons zien te navigeren in het onbekende Dar. Gelukkig vonden we de - vreselijke dure, maar heel behulpzame - taxichauffeur Dickson. Of, nou ja, hij vond ons. De trein die we hadden gehoopt te kunnen nemen reed niet, dus waren we aangewezen op de bus die zaterdagochtend richting Ifakara zou vertrekken. Voor $70 (!) reed Dickson ons naar het busstation, regelde onze bustickets (het was 'n soort van zwaan-kleef-aan effect: Lara en ik waren met ons tweeën, en hoe meer hokjes we binnengingen voor de tickets, hoe meer mannen er achter ons aanliepen om ons te 'helpen' en hun liefde voor ons te betuigen), en reed ons daarna naar het hotel dat we hadden uitgekozen uit onze reisgids. Het hotel was basic en prima, en daar hebben we ons lekker kunnen opfrissen en even kunnen uitpuffen van alle eerste indrukken. Na een uur of twee zijn we Dar in gegaan om te pinnen en te lunchen (yay, David heeft z'n eerste maaltijd overleefd!) en om wat inkopen te doen voor de reis van de volgende dag. 's Avonds zijn we, na een filmpje gekeken te hebben en onze klamboe's te hebben opgehangen, gaan slapen op het onmenselijke tijdstip van half 9 gaan slapen, omdat we 1) doodmoe waren van de dag in Dar, en 2) de volgende dag om 4 uur op moesten staan.
Zaterdag stond Dickson om 5 uur klaar om ons naar het busstation te brengen. Het bus zelf was pure chaos: overal bussen, porters, mensen, geuren, indrukken, Swahili... Ik was blij toen we in de bus zaten. We moesten betalen voor onze bagage, maar waarschijnlijk zijn we opgelicht ;-) Dat kon ons niet zoveel schelen, als we maar konden vertrekken! De busreis duurde 10 uur, met 1 korte tank-/plasstop (dat plassen lukte niet, we stonden net buiten toen de bus toeterde en al weer begon te rijden). Als het even kon, reed de bus op 'top-speed', dus dat was zo nu en dan een beetje spannend. Maar de bus had geen pech, en het was niet al te warm, dus al met al een prima tocht. Het aller, allermooiste was het korte stukje door Mikumi National Park: de snelweg loopt daar dwars doorheen, en we hebben dus onze eerste Afrikaanse dieren kunnen spotten! Een hele groep olifanten, een kudde giraffes, zebra's, honderden herten, en in ieder geval 3 soorten apen... we hoeven bijna niet meer op safari! Helaas geen foto's, de bus reed veel te snel ;-) De laatste 4 uur reizen was echt prachtig: het werd heel heuvelachtig, met overal kleine stroompjes, prachtige bomen en bloemen, en overal de bekende Afrikaanse hutjes en huisjes. We reden langs Udzungwa National Park, een prachtige berg, waar we hopelijk in de volgende weekends 'n keer langs gaan. Lara heeft 't ziekenhuis goed uitgekozen!
In Ifakara aangekomen werden we uiteraard meteen overvallen door taxichauffeurs, en stof, en hitte, en huwelijksaanzoeken. Nestory, onze ziekenhuisman, had ons 'n telefoonnummer gegeven dat niet bleek te bestaan, dus we hebben maar 'n taxi genomen naar het ziekenhuis (met de kofferbak open, omdat we te veel bagage hadden). Daar aangekomen bleek Nestory vrolijk in Dar-es-Salaam te zitten, voor zijn bruiloft (?). We stonden op het punt een andere taxi te regelen om ons naar 'n guesthouse te brengen, toen ik twee blanken aan zag komen lopen. Ik ben snel naar ze toegerend, en deze twee reddende engelen bleken op donderdag te zijn aangekomen en in het ziekenhuis te werken. Ze hebben zich over ons ontfermd en ons meegenomen naar ons geweldige hostel. Het hostel is geweldig omdat we 1) giga grote kamers hebben, 2) er is stromend water in de douche!, 3) we krijgen 3 maaltijden per dag, zonder dat we iets hoeven te doen en 4) er een geweldige zithoek is, om lekker te kupumzika-en (= uitrusten). We hebben alleen geen werkende lampen in de kamer (de elektricien, aka de vrouw met bezem, komt de lamp als het goed is snel maken) en een voortdurend stromende - dus kapotte - kraan. Oh well.
Vandaag - zondag - zijn we vooral aan het acclimatiseren, en ik probeer me alvast wat voor te bereiden op de komende weken door mijn 'Oxford handbook of tropical medicine' (van Elsje en Matthijs gekregen :-) ) door te lezen. Als we de verhalen van onze twee reddende engelen - derdejaars geneeskunde studenten, zij doen hier een onderzoek - moeten geloven, gaan we het de komende weken aardig pittig hebben, dus ik geniet nog even van dit rustige dagje!
Ik hoop snel weer een update te kunnen plaatsen, en tot dan: baadaye, na kama ipo, ipo tu!
P.S.: Ook al schrijf ik dit zondag, ik plaats het pas dinsdag, want ik heb nu pas internet.
P.P.S.: Els - en Bouke en Thijs -, ik draag je ketting voortdurend! <3
P.P.P.S.: Sinds ik dit heb geschreven, hebben we twee uilen zien vechten (en 's nachts horen vechten - ze maken dan veeeeeeeel lawaai!). Ook heb ik het - tot nu toe - bijzonderste van de reis mogen doen/meemaken: in de nacht van zondag op maandag moest ik, dankzij een wat oversture buik, opstaan. Ik heb toen maar meteen even m'n telefoon op sms'jes gecheckt, en ja hoor, er was iets aangekomen: David is oom geworden! En ik mocht dat vertellen! Het is toch wel een hele eer om dat te mogen doen! David heeft uiteraard na kwart over 3 geen oog meer dicht gedaan (ik had er ook moeite mee ;-) ), en vanochtend (maandag) hebben we de eerste foto's mogen bewonderen :-) (en voor Ella: en ja, 'then I started to cry...')
Geen opmerkingen:
Een reactie posten