Allereerst, sommigen van jullie willen vast weten hoe het met 'onze' meid gaat. Ze huilt elke keer als ik haar aankijk (ik denk dat we haar een eeuwige mzungu-fobie hebben gegeven), maar ze loopt weer rond en ze heeft weer oog voor haar omgeving, in plaats van dat ze zich alleen maar kan concentreren op haar ademhaling. We hebben haar beter gemaakt!
Verder wilde ik vertellen over de gang van zaken hier in 't ziekenhuis, maar dat komt later wel. We hebben namelijk nogal heftige dagen achter de rug.
Dinsdagochtend werd ik gebeld door Anna Mirra, ik moest als de donder naar de verloskamers, want er was een kindje geboren dat het 'niet deed'. Ik ben zo snel ik kon daarheen gerend (wat blijkbaar als raar wordt ervaren, ik werd na gestaard door iedereen). Toen ik bij de verloskamers kwam, was het Lara al gelukt om 't hartje van het kindje te laten kloppen. Ik heb 't jochie nog beademd, maar hij kon het vrij snel zelf. Het duurde een tijdje voor hij helemaal bijkleurde, en hij was ook nog helemaal slap (dan ben je bang voor hersenschade, oftewel cerebrale parese). Op de neonatal unit bewoog hij echter zijn beide armen en benen, en was hij ook mooi roze/bruin. Deze ochtend zijn we nog even bij hem langs geweest, en hij ligt er alert en gezond bij. Pffff, dat was mijn eerste reanimatie ooit, en hij was gelukkig geslaagd...
De reden, echter, waarom we weer op de neonatal unit waren was omdat we deze ochtend nog een reanimatie hadden. We werden gebeld door Lara: een - besneden - vrouw had vannacht al 8 cm ontsluiting, met meconium (aka, poep) in het vruchtwater. Niemand die daar echter naar om kijkt of er sneller van gaat lopen. Lara werd daar vanochtend echter, en terecht, wel zenuwachtig van, en heeft dus een knip gezet en het kind er zowat uitgeduwd (wat nodig was vanwege de besnijding). Ruim 5 minuten na de geboorte - de kinderafdeling zit helemaal aan de andere kant van het ziekenhuis - kwamen David en ik aan op de verloskamers, en zijn de reanimatie begonnen. David gaf hartmassage, ik zorgde - samen met intern Rashid - voor de beademing. Dit moet 3:1, dus 3 hartcompressies, 1 beademing. Het samenwerken ging gelukkig heel goed. Na enkele minuten hadden we eindelijk wat hartactie, maar nog veel te laag. Ongeveer 12-15 minuten na de geboorte klopte het hartje >100/min, waardoor we over zijn gegaan op alleen beademing. Een reanimatie bij een pasgeborene verschilt namelijk met de reanimatie van een volwassene: in het eerste geval zijn het vaak de longen die zorgen voor een hartstilstand, terwijl het hart vaak het probleem is bij volwassenen.
Het probleem bij dit kindje was echter dat ze maar niet zelf wilde gaan ademhalen. Normaal gesproken gebeurt dit bij een reanimatie vrij snel nadat het hartje (weer) goed klopt. We hebben dit meiske uiteindelijk 50 minuten beademd, voordat ze de eerste pogingen tot eigen ademhaling ondernam. Dit ging in het begin erg stokkerig, met veel diepe zuchten en lange adempauzes (ze begon vaak pas weer te ademen als we haar prikkelden). En alhoewel ze goed was bijgekleurd - al tijdens de reanimatie was ze mooi roze -, was ze zo slap als een vaatdoek.
Nadat we haar een tijd hadden geobserveerd, om er zeker van te zijn dat ze zou blijven ademen tijdens transport, hebben we haar naar de neonatal unit gebracht. Daar kreeg ze een infuusje (na ongeveer 20 pogingen, 't arme popje), en lag ze lekker onder de warme lamp. Ook ademde ze regelmatiger en beter. Ze kreeg helaas wel een convulsie (waarschijnlijk als reactie op het zuurstoftekort tijdens en na de bevalling), waar we haar medicatie voor hebben gegeven, alhoewel dat (nog) niet leek te werken toen we naar huis gingen.
Het mag duidelijk zijn dat de vooruitzichten van dit poppeke niet goed zijn: aan een reanimatie van bijna een uur houdt ze op z'n minst een lichamelijke handicap over, hoogst waarschijnlijk een mentale, als ze het überhaupt al overleefd. Op dit moment heeft ze geen reflexen, dus ook geen zuigreflex. En dat heb je wel nodig als je het wilt overleven (in Afrika).
En wij? David en ik waren tijdens de reanimatie alleen maar bezig met de hartactie, of ze ademde, welke kleur het meiske had... Maar daarna ben ik even helemaal ingestort. Alle spanning kwam er in één grote huilbui uit. Ik was zo blij dat er niet onder mijn verantwoordelijkheid/handen een kindje is overleden (zeker toen ze maar niet wilde ademen vroeg ik me constant af, 'Wanneer stop je met reanimeren? Wanneer is het genoeg? En hoe kan ik met mezelf leven als ik nu zeg dat we ermee stoppen?'), maar tegelijkertijd knaagt de wetenschap dat de toekomst van dit meisje niet rooskleurig is nu voortdurend aan me. Was het niet beter voor haar geweest als we wel waren gestopt? Hebben we haar een dienst bewezen, of hebben we haar nu een gehandicapt, ongelukkig leven gegeven? De tijd zal het waarschijnlijk leren. En als ik het weer zou moeten doen, zou ik denk ik niet anders handelen.
Na deze vreselijk emotionele en energie-vretende ochtend, hebben we met z'n allen besloten de middag lekker vrij te nemen (het was voor Lara uiteraard ook een zeer enerverende dag). Ik had de nacht na de eerste reanimatie al voortdurend gereanimeerd in m'n dromen, dus ik heb deze middag nodig om alles even te verwerken. Anders ga ik de komende 8 weken niet overleven.
Man oh man, welcome to Africa...
P.S.: Om jullie thuisblijvers niet al te somber te stemmen: hierbij nog wat foto's.
Zo, super heftig Jonneke! Echt heel knap dat je het allemaal redt daar, alle, echt alle respect daarvoor. Nog heel veel succes, en hang in there! <3
BeantwoordenVerwijderen